Half n' Half

Gisteraand het die helfte van die gastehuis se krag afgegaan. Die belangrike helfte, met die kombuis en sitkamer en als. Wat dit nog beter maak is dat al my kosvoorraad gevries is, so ek kan nie kos maak nie. Ek is honger.

Ek het ook ‘n paar dae terug ‘n interessante ondervinding gehad. Malawi taxi trip. In Suid-Afrika sal die meeste minibus bestuurders ophou om mense op te laai sodra daar ses of sewe mense te veel is. Nie hier nie. Soos wat ek en my twee mede reisigers langs die pad afstap, sien ons ‘n kombi in die verte aankom. Binne-in die sixteen seater was daar ten minste dertig mense. Daar het twee ouens op die dak gesit. No jokes. Hierdie sokkerwedstryd op wiele het gestop en ons drie, bagasie en al, opgelaai.

Africa is just great.

Kan jy vir my ‘n rugby wedstryd en die nuus tape en dit oorstuur? Miskien ‘n bietjie MK, selfs. Ek voel asof ek onvoorbereid gaan wees vir my release back into my natural habitat. Ek gaan rehabilitasie nodig hê om weer aan te pas.

Al hierdie ‘In Blog we trust’ youth revolution, generic ‘Movement’ goed begin my pla, en ek dink dit sal baie ironies en meta wees om daaroor te blog. Miskien op ‘n later stadium. Vir nou gaan ek eers bly by my ervaringe van die Malawi lewe. Ek sal genoeg tyd hê vir meta-blogging* en humoristiese opstelle oor niks as ek terugkom. Oor 34/33 dae.

As dit klink asof ek opgewonde is oor terugkom, is dit omdat ek BAIE opgewonde is. Moenie begin met “Jy moet dit embrace” en al daai goed nie. Drie maande alleen in ‘n afgesonderde plek sonder te veel kontak met die buitewêreld is meer as wat jy kan hanteer, so moenie maak asof ek swak is nie. Ek is opgewonde, en ek sal opgewonde bly.

Dis nie dat ek nie van Nkhoma of Malawi hou nie; ek dink regtig dis great, maar ek kan nie onthou hoe my lewe in die Paarl was nie en ek het my familie en vriende sewe weke laas gesien. Ek verdien dit om opgewonde te wees.

Jammer dat ek nou op jou geskree het. Ek het opgewerk geraak.

* Blogging about blogging.