The Seaside

Ek't lus om seetoe te gaan op 'n Wintersmiddag.
Hoekom sal enigeiemand dit NIE wil doen nie? Dis 'n fantastiese gesig, die branders, seevoëls en koue seelug saam. Nog beter as jy The Drums se "Let's Go Surfing" oor 'n goedkoop karradio in die agtergrond hoor speel. Ongelukkig kry ek nie meer baie die kans om sommer net strand se kant toe te ry nie. Alles moet beplan word en vooruit uitgewerk word, wat die hele punt daarvan teenstry.

Jy weet wat ek bedoel. Dis nie meer 'n spontane uitbarsting van cool nie. Dis nou 'n maatskappy-spanbou-piekniek. Sies. Om elke dag so in 'n reghoek te moet beweeg is nie die heel beste ding wat jy met jou tyd kan doen nie. Miskien is hierdie nou my terugbetaling vir die dinge wat ek in Malawi geskryf het. Oor ander mense se vergaderings en filosofie-opstelle.

So is dit nou maar.Ek sien hoe ander mense ook daardeur afgetrek word. Kan jy onthou wanneer jy laas iets nuuts op Spoegwolf gelees het? Ek ook nie.

Hier in Kaapdorp is alles darem nie sleg nie: redelik naby aan my gebou is daar 'n plate-winkel en Fiction. Plus ek kan in die oggend in die Kompanjie's Tuine (?) rondloop. Die woord 'rondloop' kan ook gelees word as 'rondsit' of iets in daardie lyn.

More of so gaan ek vir my "Shot Of Love" op vinyl gan koop.

Ek wen.

Blou Woensdag

Soos jy seker weet, is dit koud. Ek kan eintlik daar stop, omdat daar nie veel anders is om te sê nie. Halfpad met die week, maar die moelikste deel lê nog voor. Ewe skielik wens ek om terug te wees in die land waar die mense nie weet hulle is ‘n uur voor nie en waar ek elke dag moet check vir muskietbyte.

Maar ook nie regtig nie.

Vandag sit ek lekker in ‘n koue garage/ontpanningsarea en bibber. Die agtergrondmusiek is hier darem beter as in Nkhoma. Ook maar net-net.Ten minste hoef ek nie weer vandag ‘n kattekoor weergawe van Bon Jovi se “You Give Love A Bad Name” te hoor nie. Nou is dit iets anders.

My trein ervaring is egter beter. Daar is nou mense om mee te praat en nie net die “Net nog ‘n hoërskool” cliques nie. Dit het al so erg begin raak dat ek presies weet wie vir wie kwaad is, wie nooit regtig lief was vir wie nie ens. Die trein is ‘n snaakse plek as jy die lig dit reg vang.

Jy sal agterkom dat my inskrywings korter is en minder een-lyn stellings bevat. Ek weet ook nie regtig hoekom nie, maar ek bevraagteken dit nie. Partykeer is dit nie die moeite werd nie. As jy “Friday Is Braai Day” gelees het, sal jy verstaan wat ek bedoel as ek sê dat ek nogsteeds daardie kaggelvuur-mis in my kop het. Eintlik het ek dit nou in my hele lyf. Dis wat dit is.

Kyk my in die oë en vertel my dat ek nie gelukkig is nie, dan kyk ek jou in die oë en vertel jou dat jy ‘n poephol is. Ek sukkel net ‘n bietjie om te glo wat om my aangaan.

Twyfel is soos duwweltjies

Wat vegkruip in die groen gras.

Is wat ek sien for real

Of gaan die reënwater dit wegwas?

Cool.