Monday, 28 February 2011

Mondays Suck

Ek het al heel dag lank daardie gevoel dat ek laat is, maar ek het niks om voor laat te wees nie. Jy weet wat ek bedoel. Dis moelik om van ontslae te raak. In my agterkop voel ek die behoefte om betyds te wees vir iets wat nie gaan gebeur nie.

Ek wonder of Amazon boeke in Nhoma sal aflewer...

Ja, die vorige sin was sy eie paragraaf. So ver het ek tyd genoeg gehad om ‘n gediggie te skryf en ek het besluit dis tyd om dit te uit.

Alles wat goed is
Alles wat mooi is
Alles wat in helder kleure getooi is

Alles wat goed is
Alles wat reg is
Alles wat nou ewe-skielik weer weg is

Alles wat waar is
Alles wat eg is
Alles wat dalk net ‘n klein bietjie sleg is

Alles verdwyn
As die lig daarop skyn
En die wind daaroor waai
En die son dit verbruin

Welkom by ‘n blog vir die aandag afleibare.

Sunday, 27 February 2011

Twee Weke In

Haai almal in internet-land. Op die oomblik is my Marmite potjie ‘n bietjie leeg, so julle sal maar moet klaarkom met Peanut Butter vir die Siel.

Afrika is ‘n wonnerlike plek, afhangend van waar en saam met wie jy is. Om alleen in die trope rond te trippel is moelik, maar om ‘n road trip langs die kus af te vat is fantasties. Ek wil nie soos jou ma klink nie, maar dit is belangrik om die regte keuse te maak.

Hier in Malawi groet mense mekaar so: Mulibanji – dit beteken ‘Hallo, hoe is dit met jou?’ en dan antwoord ‘n mens so: Ndi ri bwino – ‘Ek is gelukkig/goed’.

Hierdie brokkie inligting is moontlik gemaak deur my gebrek aan konsentrasie. Dit is irrelevant.

Die Afrika-trope suig die energie baie vinnig by jou lyf uit. Dit is ook onmoontlik om nie siek te word nie. Jy sál iets optel. Pas op vir muskiete.

My kamer word in die aand deur vlermuise besoek en daar is voetmerke teen mymure en op my plafon. Ek dink daar is ‘n goeie kans dat iets baie freaky nog met my gaan gebeur. Wees bly jy’s veilig waarookal jy is.

Ti onana
(ons sien mekaar)

Friday, 25 February 2011

Marmite Vir Die Siel

Toebroodjie terapie. Almal wat lief is vir toast maak weet waarvan ek praat: dis daai gevoel van 'Alles maak sin' wat jy kry as jy 'n bottermes in jou hand het.

Baie mense het hul eie spesiale maniere as dit by 'sammiches' kom. Party mense how van Peanutbutter eerste, party mense how van stroop eerste. Sommige mense sny regoeke, ander sny driehoeke, maar een ding bly by almal: toebroodjiemaak is 'n persoonlike ding.

Mense vind miskien familiariteit in hul Redro-roetine, of miskien gee dit uiting aan die oeroue behoefte om te skep. Ek self beskou byvoorbeeld my Tuna Mayo Op Witbrood as iets wat my respek verdien. Dis meer as net kos; dis 'n belofte en 'n beter boodskap.

Die toebroodjie is op een slag beide eenvoudig en kompleks; selfs kompleks in sy eenvoudigheid. God wat met ons praat deur kos, en wat hy sê is "It's all good."

Toebroodjies laat die wêreld draai.