Twee Weke Oor

Hier staan ons nou op die drumpel van my laaste fortnight in Malawi. This calls for something or other, I’m sure. Miskien kan ek ‘n braai hou of iets in daardie lyn...

Dis n’Maandag oggend met daai Sondagmiddag-gevoel, ek sit in die son met ‘n koekie en ‘n sak peanuts en die lewe is lekker. Wat doen jy vandag, hmm? Het jy ‘n vergadering? Miskien het jy ‘n opstel om te skryf vir jou filosofie klas oor of ‘n stoel werklik ‘n stoel is as niemand dit in die woud hoor val het nie en hoe dit terugkom na geloof toe. Ek sit lekker en skryf allerande bullshit in my hoekie met ‘n baie slegte reggae band wat oefen om die draai.

Jy moet betaal om crappy bands te sien en ek kry ‘n free buitelig jam heeldaglank waarvoor ek nie eens hoef op te staan nie. Behalwe vir al hierdie wonderlike dinge moet ek bieg, ek wil huistoe kom. Almal dink hulle is dominees hier (die sanger het nou net begin preek [“Halleluja? Ahp Ahp Jeesas! Dawoen dawoen Sahtahni! Halleluja?”] en dis regtig iets wat jy elke dag sien.) Ek mis die goeie ou one hour specials.

Ek wens ek het meer gehad om te sê, maar hier gebeur nie regtig veel nie. Dis paasfees, so die hele plek is dood. Ek voel asof ek tyd gestop het, behalwe vir die sub-par reggae. Drie maande van solid Sondae.

Wow, hierdie ouens ken net drie akkoorde. G D C al die pad, lyk dit my. Steeds is dit beter as niks. Hierdie Maandag is eerder golden-brown as wat dit blou is.

Ek wou eintlik maar net inloer om ‘hallo’ te sê, so ek gorrel nou so ‘n bietjie. Kyk mense nog Prison Break of Gray’s Anatomy? Ek is bietjie agter, so my smalltalk ly. Dit wil blyk dat hier ‘n volledge fees aan die gang is met die musiek goed. Miskien is dit ‘n spesiale paasfees diens. Klink vir my reg.

Die kragonderbrekings gaan voort en ek dink ek is besig om night vision te ontwikkel. Plus, iemand het my groot sak meel gesteel.

Ek dink ek moet nou iets anders kry om te doen, want dit voel of ek hardop met myself praat. Geniet jou paasfees en alles. Safe home.

Backyard Jungle Jam

Vandag was ‘n goeie dag.

Ek het saam met twee ouens in ‘n vyf by sewe meter stuk modder agter ‘n “skoolkoshuis” (backsteen en modder saal met gate vir vensters) met ‘n oop stuk waterpyp wat lek gesit en jam op ‘n goedkoop cassio keyboard, ‘n PA wat uit stukke van verskillende ou hi-fi’s aanmekaar getape is en my Fender akoestiese kitaar.

Dit was okay. Ek het ook gisteraand iets bygewoon wat ‘n Woensdag tradisie gaan word op die Nkhoma-witmense circuit: aandete by Jessi se huis. Almal was ‘n bietjie ooropgewonde en vier verskillende mense het elkeen besluit om iets by te dra. Dit is scary hoe eenders ons idees hierbo is. Dit was definitief die laaste cake party vir ‘n paar dae. Volgende keer sal ek maar net deluxe hot chocolate saamvat.

Ek kyk nou Raiders of the Lost Ark en ek het vanaand my eie pizza met al die odds and ends wat oor was van my kosvoorraad gemaak. Livin’large.

In die tyd wat dit my gevat het om hierdie stuk te skryf was daar vier kragonderbrekings. Hou asseblief op kla en laat vaar jou delusion dat Suid-Afrika enigsins in ‘n slegte toestand is. Suid-Afrika skop Malawi se gat. En eeste ander Afrika lande s’n ook. Maak dit ALLE ander Afrika lande. Ek moet vanaand my kos op kerse probeer gaarmaak, want daar is nie elektrisiteit of braaihout in die dorp nie (ons mag nie bome se takke vat nie, want ons sal hel toe gestuur word daarvoor). Dit gaan ‘n moeilike taak wees, want hier is nie genoeg kerse vir ‘n week sonder krag nie.

Die lantern het nou ook gees gegee.

Tweede jamsession agter die plakkerskoshuis: Onsuksesvol. Dit was lekker toe dit ‘n spontane ding was en hierdie keer het die keyboardspeler die hele ding probeer organiseer en dit was net nie glad nie. Môre begin die dorpie toer afsluit en ek moet agterop ‘n fiets na die volgende dorp toe gelift word met my kitaar en my goed in ‘n bondel. Dit behoort matig tot baie onaangenaam te wees. Dan is dit vier tot ses ure van agressiewe gepreek in ‘n taal wat ek nie verstaan nie, in ‘n gebou wat basies ‘n konvekse gat in die grond is. En dan weer terug.

Pinch me, I must be dreaming.

Ek kan nou genuinely nie onthou hoe my vriende se stemme klink nie en ek voel of ek op die rand van ‘n krans staan met my liggaam wat stadigaan lam word.

Ek raak nou lus vir koek. Dit is te jammer dat die kers nie sestien ure gaan hou nie, en ek dus nie een kan probeer bak daarop nie. Ja, daar is net een kers oor. Dis soos ‘n horror movie, net meer horrible. Soos wat ons hoofseun (wie se werk dit was om toesprake te lewer) eens gesê het: Horribalisties. Ek en twee Nederlandse susters sit nou maar in die donker en wag vir die krag om weer aan te kom. My hopes ain’t high, though. Malawi is nie juis die geboorteplek van effektiwiteit nie.

Ek dink ek gaan nou gaan slaap. Sesuur op ‘n Saturdagmiddag in die pikdonker sonder kos. Dankie ‘His excellence President dr. Bingu’ vir al die wonderlike werk wat jy met jou land doen. Jy’s ‘n ster.

Kaaskoppe

Daar is nou ‘n klop Hollandse hippies hier in die eetkamer van wat voorheen die gastehuis was. Nou is dit ‘n verwronge Europese wasteland met Coldplay kitaarspeler-caps, uggboot/afgeskeurde jean combos en algemene minagting vir ouer mense. Dat is uncool. Hulle is soos Amerikaanse tieners.

Ek speel aspris my enigste blues musiek om hulle te pla. Hulle is mos techno-mense. Die koek-ding het nou ‘n full-on verslawing geword. Daar word nou meer as twee keer op ‘n dag koek gebak. As we speak is daar ‘n koek in die oond en daar word nog beplan. What a way to do it.

CAKE PARTY!

Terwyl ek jou aandag het wil ek net uitwys dat ek 19 dae oor het. They catch you coming and going; Toe ek gekom het wou ek net terugkom huistoe en ek was moedeloos vir ‘n groot gedeelte van drie maande. Noudat ek terug gaan kom, begin Nkhoma op my groei.

Ek raak nie sag of enigeiets nie, maar ek begin myself geniet, en nou moet ek weer deur die hele trek gaan, so dit voel asof ek virniet gewoond geraak het aan alles hier. Ek het ook nounet uitgevind dat ek wel normale long-life melk in Nkhoma kan koop. Nege weke te laat. Jy is nogal stil met die comments. Ek het ‘n bietjie meer deelname verwag, maar jy kan ‘n perd net tot by die water bring...

Vandag was ‘n goeie dag, oor die algemeen. Ek gaan nou vir jou vra hoe jou dag was, al weet ek jy gaan nie ‘n antwoord gee nie, omdat ek toegewyd is en ek nie so maklik opgee soos jy nie.

Dit is nou tyd vir ‘n shoutout.

At the time of posting is dit Chris se verjaarsdag! Veels geluk, buddy. A very special day for a very special boy! Ek hoop jy lees hierdie en voel skuldig dat jy nie my facebook boodskappe lees nie. Mag jy negentienwees melk vir alles wat dit het. En dankie dat jy hierdie paragraaf moontlik gemaak het.

Jy wat nie verjaar nie moet ook nie uitgelos voel nie. Jy mag jou dag ook geniet, as jy regtig wil.

Die Kaaskoppe is nou klaar geraas en die koek is nog nie klaar nie. Ek dink daar’s ‘n gat in die oond.  Ons gaan kaarte speel. Ons lewe op die rand. Maar dis nie alles speletjies hier nie, o nee. Ons moet skottelgoed was een ons eie kos maak as ons in hierdie gastehuis wil bly. Ek sê jou, dis soos die army.

Cool.

Die Berg Is Erg

Ek het nounet terug gekom van die Nkhoma berg af. Dit was baie warm daarbo. Ek het gedink ek sou meer daaroor kon sê, maar dis ‘n berg. Plain and simple. Iets waaroor ek wel ‘n woord of twee kan tik is die phenomeen wat deur die gastehuise van Nkhoma hardloop:

Cake party.

Elke dag is koek-dag hier in die land van min skoon water. Wat basies gebeur het is dat almal stelselmatig baie verveeld geraak het. Die volgende logiese stap was om iets te eet. Almal hou van koek, almal het baie tyd en ons het klaar die meel, so die gastehuis-gebakte koek rewolusie het begin. Nog iets wat natuurlik kom as jy verveeld raak is om ander mense te soek om saam mee verveeld te wees.

“What on earth will we do with all this cake?”

Cake party.

Vandag was my beurt om die koek te bak. Dit was ‘n koffie koek, of eerder ‘n koffie tert, aangesien ek nie die beste bakker ter wêreld is nie en ek nie regtig ‘n resep gehad het om vanaf te werk nie. Dit was baie lekker, though. Ek wonder of daar nog oor is..?

As ek oor 20 dae terugkom in Paarl Rock City gaan daar iets magies en wonderbaarlik op die wind na agterplase reg oor die land sweef.

Cake party.

In ander nuus is daar sprake van ‘n koekie-aand in die sprawling metropolis of Nkhoma Synode gastehuise. Ek weet nie of dit gaan vat nie. Wie hou koekie aande? Dis vir sissies.

Ek moet gaan, ek het ‘n koek in die oond.

Dis vir ‘n Cake Party.

Senga Bay, Hay Hay Hay

Ek sit in afwagting van my uitstappie na Salima/Senga Bay vir die groot skole-saamtrek ding. Rondom my voel dit soos ‘n naweek moet en dit reën buite die venster van die sitkamer/eetkamer tafel waar ek sit en skryf. Daarbuite is ‘n hoop bakstene, but that’s neither here nor there.

Wie weet? Miskien gaan hierdie een van die groot ervarings van my Malawi trip wees.

Pause. Unpause.

Die wêreld se most committed bass speler. In die wêreld. Ooit.

Dinge hier is mos gewoontlik ‘n bietjie home-made, soos byvoorbeeld die kraglyn vir die saamtrek-band se toerusting. Om ‘n lang storie medium-lengte te maak, was daar nie ‘n earth kabel vir die bass amp nie, so daar het ‘n elektriese stroom deur die snare gehardloop, wat beteken dat elke keer wat jy ‘n noot probeer speel is dit soos om jou vingers in ‘n muurprop te druk. Soos wat jy die volume opdraai raak die stroom sterker. Hierdie was ‘n buitelig gig langs die meer en die reggae vibes het heel aand lank gespeel.

Ek het op die moelike manier uitgevind.

Behalwe daarvoor was dit ‘n baie lekker aand, met live reggae, wind op die meer se strand en so aan...

Ek het my donkiewerk uitgesorteer, so dinge loop nou baie smooth hier by hoofkantoor. Miskien sal ek môre ‘n ‘company outing’ by die berg op vat. Ek reken dis ‘n goeie idee, en jy? O, so? Wel, wat weet jy in elk geval?

Ek kan nie nou nog praat nie, ek kyk ‘n fliek.

Donkiewerk

‘n Donkie is ‘n wonderlike ding. Veral as dit nie jy is nie. Ek kan ongelukkig nie sê dat ek enige on-donkie-agtige kenmerke het op hierdie tydstip nie. Ek sit al vir ure op ure met die taak om ‘n “Studie gids” oor te tik, maar ek beweeg teen ‘n slakkepas. Dit kan dalk wees omdat ek met my twee middelvingers tik soos ‘n aap-mens, of omdat die LO/sondagskool “studiegids” geskryf is deur iemand wat dit direk uit Chichewa sonder ‘n woordeboek vertaal het. Miskien is dit nie een van hierdie redes nie, maar al wat ek weet, is dat dit my fisiese pyn gee.

Ek het al probeer om foto’s van die bladsye te neem, maar dit het nie gewerk nie. Nou gaan ek maar die scaley ding doen en dit alles oortrek van die internet af.

Dis nie asof enigeiemand gaan geld maak hieruit nie en dit was al klaar plagiaat, so ek voel eintlik okay daarmee. Terwyl ek daar is gaan ek sommer nog met jou praat op hierdie blog. Ten minste het dit my blogger’s block gebreek. En my menswees, maar dit sal hopelik teruggroei.

Twee van die nuwe Britse bra’s is nou weer weg. Dit beteken dat daar niemand in die gastehuis is wat minder as vyf jaar ouer as ek is nie. Die oorblywende souties deel ten minste my musieksmaak en een van hulle het ‘n goeie kennis van Suid-Afrika, Afrikaans en die boland (haar man is ‘n Suid-Afrikaner van Stellenbosch), so dis lekker. Die probleem met die krag is weer uitgesorteer, so ek kan weer kook en die sitkamer het weer ‘n musiekstelsel (my klein kitaar-amp). Dinge lyk goed.

Dit is verbasend hoe lekker ek skryf as ek Ef-El luister. Ek wil graag op hulle ‘n beroep doen om weer bymekaar te kom, al wil Hugo eerder ‘n solo sanger as ‘n drommer wees. Suck it up en jam weer, ek het lock-in musiek nodig.

Ek gaan vanmiddag drie-uur Salima toe om ‘n groot saamtrek of iets by te woon as deel van my navorsing vir die blog en ek wil niks weggee nie, maar ek dink jy gaan dit geniet om te lees hoe ek dit gaan interpreteer. Ek proe al daai petrol soft serve.

Ek moet terugkom by my sielsdodende donkiewerk en jy het iewers om te wees, so ek gaan nou begin afsluit. Onthou asseblief dat ek jou insette geniet en soms nodig het, so los comments en help my uit. Ek het onderwerpe nodig want ek kan nie elke keer skryf oor hoe ek skryf of nie skryf nie. Dit raak deurmekaar en ek kan nie by hou nie.

Laastens: van almal hier by Marmite Vir Die Siel wil ek jou gelukwens met jou verjaarsdag, wanneer dit ookal mag wees. Nog baie jare. Hou vir my ‘n stuk koek oor, okay?

Monkey At A Typewriter

Ek is bevrees dat ek my Malawi ervaring uitgeput het as ‘n bron vir hierdie blog. Dit beteken groot probleme, omdat ek nie enige ander bronne het nie. Miskien moet ek begin om ander goed te doen sodat ek iets kan hê om oor te skryf. Ek dink ek sal die berg gaan klim.

Die leerders van die Malawise hoërskole staan aan die begin van hul skoolvakansie, so miskien gebeur daar iets op daai front. All in all is dit redelik droog in terme van snaakse stoies en/of interessante gebeurtenisse. Dit lyk selfs asof die plaaslike koerant The Nation begin het om nuus te publiseer. Almal het hul mes in vir my blog.

Ek sal my bes probeer om iets te kry, maar moenie jou asem ophou nie, dit kan ‘n tydjie vat. Hierdie stuk het my ‘n halfuur gevat.

On the plus side het ek drie en dertig dae oor voordat ek weer met ons gaan wees, so ek is vinnig oppad. Kry solank jou skoene reg en haal die chops uit die vrieskas uit. Ek wonder of dit anders gaan wees as voor ek weg is... dit mag dalk.

Ek wag nog vir jou om aan ‘n projek te dink. Miskien kan jy ‘n bietjie moeite doen, okay? Ek voel asof ek alleen hierdie ding aan die gang hou.

Terwyl jy dink gaan ek navorsing doen vir my volgende inskrywing. Daar moet iets wees om te doen in Nkhoma wat ek nog nie ontdek het nie. Miskien is hier ‘n underground nightclub of ‘n shebeen of iets wat ek kan besoek. Worst case scenario sal ek self iets moet skep, soos ‘n groot kuier op die sokkerveld of  iets in daardie lyn. Dit klink eintlik na ‘n goeie idee; daar’s baie nuwe mediese studente en jong buitelanders wat graag so iets sal wil doen. Dit kan my bydrae tot die sending wees. ‘n Groot party op die veld.

Ek is nou “locked in” by my rekenaar sodat ek deur my writer’s block kan werk. Hier doens ons dinge reg. ‘n Goeie stimulant is om Ef-El se ‘Net om die Geraas in te Asem’ album te luister terwyl jy tik. Dit en Jack Parow, vir een of ander rede...

Een nadeel, of  side effect (ek is in ‘n hospitaal) is dat dit my homesickness aanvuur. Ek maak opofferings vir my leser. Ek hoop jy waardeer dit.

En siedaar! Een bloginskrywing sonder uie.

Sien jou later.

Half n' Half

Gisteraand het die helfte van die gastehuis se krag afgegaan. Die belangrike helfte, met die kombuis en sitkamer en als. Wat dit nog beter maak is dat al my kosvoorraad gevries is, so ek kan nie kos maak nie. Ek is honger.

Ek het ook ‘n paar dae terug ‘n interessante ondervinding gehad. Malawi taxi trip. In Suid-Afrika sal die meeste minibus bestuurders ophou om mense op te laai sodra daar ses of sewe mense te veel is. Nie hier nie. Soos wat ek en my twee mede reisigers langs die pad afstap, sien ons ‘n kombi in die verte aankom. Binne-in die sixteen seater was daar ten minste dertig mense. Daar het twee ouens op die dak gesit. No jokes. Hierdie sokkerwedstryd op wiele het gestop en ons drie, bagasie en al, opgelaai.

Africa is just great.

Kan jy vir my ‘n rugby wedstryd en die nuus tape en dit oorstuur? Miskien ‘n bietjie MK, selfs. Ek voel asof ek onvoorbereid gaan wees vir my release back into my natural habitat. Ek gaan rehabilitasie nodig hê om weer aan te pas.

Al hierdie ‘In Blog we trust’ youth revolution, generic ‘Movement’ goed begin my pla, en ek dink dit sal baie ironies en meta wees om daaroor te blog. Miskien op ‘n later stadium. Vir nou gaan ek eers bly by my ervaringe van die Malawi lewe. Ek sal genoeg tyd hê vir meta-blogging* en humoristiese opstelle oor niks as ek terugkom. Oor 34/33 dae.

As dit klink asof ek opgewonde is oor terugkom, is dit omdat ek BAIE opgewonde is. Moenie begin met “Jy moet dit embrace” en al daai goed nie. Drie maande alleen in ‘n afgesonderde plek sonder te veel kontak met die buitewêreld is meer as wat jy kan hanteer, so moenie maak asof ek swak is nie. Ek is opgewonde, en ek sal opgewonde bly.

Dis nie dat ek nie van Nkhoma of Malawi hou nie; ek dink regtig dis great, maar ek kan nie onthou hoe my lewe in die Paarl was nie en ek het my familie en vriende sewe weke laas gesien. Ek verdien dit om opgewonde te wees.

Jammer dat ek nou op jou geskree het. Ek het opgewerk geraak.

* Blogging about blogging.

Let Op Die Alliterasie

Okay, so miskien skryf ek nie elke dag nie, maar jy moet verstaan dat ek nie al my tyd in die IT-kamer spandeer nie. Ek het beter en belangrikker dinge om te doen.

Okay, so miskien het ek nie regtig beter en belangrikker dinge om te doen nie, maar ek is lui en ek moet stap tot hier. Nou staan ons op 36 of 35 dae oor, afhangend van wanneer jy hierdie lees en wanneer ek dit oplaai. Dink bietjie daaraan. Ek begin al opgewonde raak oor Winter in die Paarl.

In ander nuus het ek beslis die beste breakfast bun (yeah) in die hele wye wêreld vanoggend gemaak. Nee, ek gaan nie my resep deel nie, maak jou eie een op. Dinge in die gastehuis het ‘n bietjie vreemd geword vandat die Britte ingetrek het, maar hulle het ‘n koerant saamgebring wat nie deur skoolkinders uitgegee word nie, so ek vergewe hulle.

My foto projek gaan nie werk nie. Dis te veel moeite en ek het kan nie soveel fotos oplaai nie. Jy kan ‘n comment skryf as jy ‘n beter idee vir ‘n projek het.

Dit verbaas my om te hoor dat iemand hierdie blog actually lees. Jy het baie vrye tyd en jy gebruik dit verkeerd. Skryf jou eie blog, as jy so lief vir blogs is. As jy dit nogsteeds as ‘n goeie idee sien om blogs te sit en lees terwyl kosbare tyd verbygaan, kan jy ook die blogs “Spoegwolf”, “Terminal Madness”, “Klippe Kou” en “Wolketrapper” gaan uitcheck. Good stuff, volgens my.

Verder wil ek net weer sê: Beslis die Beste Breakfast Bun.

Thank you, and good night.

In Die Land Van Die Blindes

Hier in Malawi is elke tweede ou wat jy sien met ‘n baadjie aan ‘n dominee. Dit skep ‘n interessante situasie, omdat daar ‘n oormaat predikers is. Ek dink aan ‘n planeet waar almal men of the cloth is.

Op die planeet Habakuk is daar nie mense nie. Daar leef ‘n vreemde ras op die oewers van die groot riviere. Alle lewende wesens op Habakuk is identies. Hulle kan vergelyk word met wat ons op Aarde ‘n ‘dominee’ sou noem.

Ons held, Pieter, loop in die straat af. Oral om hom hoor hy die gedreun van ‘n duisend preke. Die lug is swaar van die Boodskap.

Verbeel jou jy lees ‘n boek daaroor...

Anyway, Ek is besig met ‘n persoonlike projek: The Life In A Day. Ek gaan kyk of ek een hele dag in fotografie kan dokumenteer. Ek sal dit natuurlik nie hier kan oplaai voordat ek terug is nie, so jy sal maar ‘n tydjie moet wag vir dié een.

Dit is miskien ‘n baie groot cliché, maar dis tye soos dié wat jy leer om klein goed te waardeur. Ek raak weer opgewonde oor ‘n pakkie 2-minute noodles en ‘n glas aanmaak koeldrank. Dit is ook nou naweek, wat in my vorige lewe belangrik was. Nou maak dit nie regtig saak watter weeksdag dit is nie.

Jy stres nog oor allerande ‘issues’ en probleme en corporate-tipe dinge, terwyl ek wonder hoekom dit klink asof dit reën, maar dit nie buite nat is nie.

Hierdie ‘Stream-of-consciousness’ skryfstyl van my is moelik om te onderhou, omdat my aandag so maklik afgetrek word en my gedagtegang dus moelik is om te volg. Ek kan byvoorbeeld nie nou skryf oor treine nie. Ek dink glad nie nou aan treine of Piet Botha nie.

In die woorde van Valiant Swart (hoe het ek daar uitgekom?):

Soms as ek in ‘n vreemde stad is

Gaan staan ek op die hoogste gebou

Dan laat ek die liggies

My wegvat met die lang pad

En dan vergeet ek so ‘n bietjie van jou.

En nou, soos Piet Botha sê:

Sien jou weer.

40 Dae

Hallo julle!

En hoe gaan dit met jóú ma-hulle? Okay, cool, luister:  Hier begin ons met my 40 day countdown. Ek gaan probeer om elke dag iets te skryf en jy gaan probeer om nie dood te gaan van ‘n oordosis Marmite Vir Die Siel nie. Is dit reg so? Mooi, man.

Kom ons begin met ‘n bietjie wêreld nuus. Onlangs was daar mos Earth Hour, né? Hier in Nkhoma is daar elke week ‘n Earth Hour of twee. Partykeer is dit sommer ‘n Earth Day. I’m here ‘till Wednesday, tip your waitress.

Ek het Sondag wat verby is ‘n interessante uitstappie gehad, maar dis ‘n storie vir later.

Vandag het ek kos gaan koop in Lilongwe. Het jy geweet dat iemand regtig met ‘n straight face ‘n hoërskool “Double Vision Boys Private” genoem het? Net so, sonder die apostrophe. Wel, dit is langs ‘n bar…

Hier in Donker Afrika™ het mense mos ‘n unieke manier van dink as dit by name kom (Who Told You? Investments, hardware store). Mense hier is snaaks sonder opset. Daar was ‘n paar straatstalletjies met vreeslik aanstootlike name, ook. Een van hulle het die N-woord gebruik. Die ander een was N*gger Cellphone Repair.

Op die blink kant moet ek sê dat die eienaar dit nie lelik bedoel het nie. Hy het dit in ‘n Rap liedjie gehoor en aangeneem dit beteken ‘Dude’ of iets soortgelyks.

Enige mens wat nog steeds nie glo die lewe is iets om oor te lag nie hoef net Malawise radio te luister. Die aanbieder het probeer om ‘n vinnige, smooth recap van sy laaste punt te gee, en toe sê hy weer sy hele stuk oor, only in slightly different words. En die advertensies is net killer.

Carlsberg: Probably the Best Beer in the World.

Probably.

Not.

Okay, dis later. My interessante uitstappie was ‘n uur se loop tot in die volgende “dorp” in ‘n jean. Hier is die kultuur mos dat alle mans langbroeke moet dra. Die een ou het saam semi berg geklim in ‘n SUIT. ‘n Volle pak klere, want hy’s ‘n quote “Gentleman” en gentlemen dress neatly.

Net ‘n laaste gedagte: mense hier sny gras met pangas, kap hout met byle, maak alledaagse goed met super skerp reeksmoord wapens. Dit beteken dat almal swaar gewapen is, in ‘n land wat nog nooit van ‘n moordsyfer gehoor het nie.

Is daar iets in die water?