Hier in Malawi is elke tweede ou wat jy sien met ‘n baadjie aan ‘n dominee. Dit skep ‘n interessante situasie, omdat daar ‘n oormaat predikers is. Ek dink aan ‘n planeet waar almal men of the cloth is.
Op die planeet Habakuk is daar nie mense nie. Daar leef ‘n vreemde ras op die oewers van die groot riviere. Alle lewende wesens op Habakuk is identies. Hulle kan vergelyk word met wat ons op Aarde ‘n ‘dominee’ sou noem.
Ons held, Pieter, loop in die straat af. Oral om hom hoor hy die gedreun van ‘n duisend preke. Die lug is swaar van die Boodskap.
Verbeel jou jy lees ‘n boek daaroor...
Anyway, Ek is besig met ‘n persoonlike projek: The Life In A Day. Ek gaan kyk of ek een hele dag in fotografie kan dokumenteer. Ek sal dit natuurlik nie hier kan oplaai voordat ek terug is nie, so jy sal maar ‘n tydjie moet wag vir dié een.
Dit is miskien ‘n baie groot cliché, maar dis tye soos dié wat jy leer om klein goed te waardeur. Ek raak weer opgewonde oor ‘n pakkie 2-minute noodles en ‘n glas aanmaak koeldrank. Dit is ook nou naweek, wat in my vorige lewe belangrik was. Nou maak dit nie regtig saak watter weeksdag dit is nie.
Jy stres nog oor allerande ‘issues’ en probleme en corporate-tipe dinge, terwyl ek wonder hoekom dit klink asof dit reën, maar dit nie buite nat is nie.
Hierdie ‘Stream-of-consciousness’ skryfstyl van my is moelik om te onderhou, omdat my aandag so maklik afgetrek word en my gedagtegang dus moelik is om te volg. Ek kan byvoorbeeld nie nou skryf oor treine nie. Ek dink glad nie nou aan treine of Piet Botha nie.
In die woorde van Valiant Swart (hoe het ek daar uitgekom?):
Soms as ek in ‘n vreemde stad is
Gaan staan ek op die hoogste gebou
Dan laat ek die liggies
My wegvat met die lang pad
En dan vergeet ek so ‘n bietjie van jou.
En nou, soos Piet Botha sê:
Sien jou weer.
No comments:
Post a Comment