Blou Woensdag

Soos jy seker weet, is dit koud. Ek kan eintlik daar stop, omdat daar nie veel anders is om te sê nie. Halfpad met die week, maar die moelikste deel lê nog voor. Ewe skielik wens ek om terug te wees in die land waar die mense nie weet hulle is ‘n uur voor nie en waar ek elke dag moet check vir muskietbyte.

Maar ook nie regtig nie.

Vandag sit ek lekker in ‘n koue garage/ontpanningsarea en bibber. Die agtergrondmusiek is hier darem beter as in Nkhoma. Ook maar net-net.Ten minste hoef ek nie weer vandag ‘n kattekoor weergawe van Bon Jovi se “You Give Love A Bad Name” te hoor nie. Nou is dit iets anders.

My trein ervaring is egter beter. Daar is nou mense om mee te praat en nie net die “Net nog ‘n hoërskool” cliques nie. Dit het al so erg begin raak dat ek presies weet wie vir wie kwaad is, wie nooit regtig lief was vir wie nie ens. Die trein is ‘n snaakse plek as jy die lig dit reg vang.

Jy sal agterkom dat my inskrywings korter is en minder een-lyn stellings bevat. Ek weet ook nie regtig hoekom nie, maar ek bevraagteken dit nie. Partykeer is dit nie die moeite werd nie. As jy “Friday Is Braai Day” gelees het, sal jy verstaan wat ek bedoel as ek sê dat ek nogsteeds daardie kaggelvuur-mis in my kop het. Eintlik het ek dit nou in my hele lyf. Dis wat dit is.

Kyk my in die oë en vertel my dat ek nie gelukkig is nie, dan kyk ek jou in die oë en vertel jou dat jy ‘n poephol is. Ek sukkel net ‘n bietjie om te glo wat om my aangaan.

Twyfel is soos duwweltjies

Wat vegkruip in die groen gras.

Is wat ek sien for real

Of gaan die reënwater dit wegwas?

Cool.