Dit is 'n koue oggend op die trein Kaapstad toe.
Waar ek gewoontlik met duisende onidentifiseerbare gedagtegange sonder skakels sou gesit het, is daar nou net twee groot, onmiskenbare Gedagtes (met 'n hoofletter) wat my liggaam sukkel om te ondersteun.
Dis hoe koud dit is.
Vandag is dit al Dag 10 vir my. Ek ry elke oggend met die trein in om hier verder te kom koud kry. Sewe-uur opstaan het al lankal vir my laatslaap geword.
Maar dis die moeite werd. Kaapstad vroeg op 'n Wintersoggend is een van die mooiste dinge in die wêreld. So mooi dat ek gister 'n trein terug Paarltoe moes vat omdat ek in 'n boom vasgeloop en my tand gebreek het. Soos ek met 'n mond vol splinters aanstap vergelyk ek my stad met die ander hawe-stede in my geheue. Ons wen. Dis al wat ek vandag daaroor gaan sê.
Tussen meisies, musiek, metacomedy en moerse boomtakke deur stap ek 'n lang pad met gevriesde voete. Ten minste kan ek slaap op die trein.
Hou die blink kant bo.
No comments:
Post a Comment