Backyard Jungle Jam

Vandag was ‘n goeie dag.

Ek het saam met twee ouens in ‘n vyf by sewe meter stuk modder agter ‘n “skoolkoshuis” (backsteen en modder saal met gate vir vensters) met ‘n oop stuk waterpyp wat lek gesit en jam op ‘n goedkoop cassio keyboard, ‘n PA wat uit stukke van verskillende ou hi-fi’s aanmekaar getape is en my Fender akoestiese kitaar.

Dit was okay. Ek het ook gisteraand iets bygewoon wat ‘n Woensdag tradisie gaan word op die Nkhoma-witmense circuit: aandete by Jessi se huis. Almal was ‘n bietjie ooropgewonde en vier verskillende mense het elkeen besluit om iets by te dra. Dit is scary hoe eenders ons idees hierbo is. Dit was definitief die laaste cake party vir ‘n paar dae. Volgende keer sal ek maar net deluxe hot chocolate saamvat.

Ek kyk nou Raiders of the Lost Ark en ek het vanaand my eie pizza met al die odds and ends wat oor was van my kosvoorraad gemaak. Livin’large.

In die tyd wat dit my gevat het om hierdie stuk te skryf was daar vier kragonderbrekings. Hou asseblief op kla en laat vaar jou delusion dat Suid-Afrika enigsins in ‘n slegte toestand is. Suid-Afrika skop Malawi se gat. En eeste ander Afrika lande s’n ook. Maak dit ALLE ander Afrika lande. Ek moet vanaand my kos op kerse probeer gaarmaak, want daar is nie elektrisiteit of braaihout in die dorp nie (ons mag nie bome se takke vat nie, want ons sal hel toe gestuur word daarvoor). Dit gaan ‘n moeilike taak wees, want hier is nie genoeg kerse vir ‘n week sonder krag nie.

Die lantern het nou ook gees gegee.

Tweede jamsession agter die plakkerskoshuis: Onsuksesvol. Dit was lekker toe dit ‘n spontane ding was en hierdie keer het die keyboardspeler die hele ding probeer organiseer en dit was net nie glad nie. Môre begin die dorpie toer afsluit en ek moet agterop ‘n fiets na die volgende dorp toe gelift word met my kitaar en my goed in ‘n bondel. Dit behoort matig tot baie onaangenaam te wees. Dan is dit vier tot ses ure van agressiewe gepreek in ‘n taal wat ek nie verstaan nie, in ‘n gebou wat basies ‘n konvekse gat in die grond is. En dan weer terug.

Pinch me, I must be dreaming.

Ek kan nou genuinely nie onthou hoe my vriende se stemme klink nie en ek voel of ek op die rand van ‘n krans staan met my liggaam wat stadigaan lam word.

Ek raak nou lus vir koek. Dit is te jammer dat die kers nie sestien ure gaan hou nie, en ek dus nie een kan probeer bak daarop nie. Ja, daar is net een kers oor. Dis soos ‘n horror movie, net meer horrible. Soos wat ons hoofseun (wie se werk dit was om toesprake te lewer) eens gesê het: Horribalisties. Ek en twee Nederlandse susters sit nou maar in die donker en wag vir die krag om weer aan te kom. My hopes ain’t high, though. Malawi is nie juis die geboorteplek van effektiwiteit nie.

Ek dink ek gaan nou gaan slaap. Sesuur op ‘n Saturdagmiddag in die pikdonker sonder kos. Dankie ‘His excellence President dr. Bingu’ vir al die wonderlike werk wat jy met jou land doen. Jy’s ‘n ster.